..........
همان اواسط تابستان ۱۳۶۷ عمو علی و عمو عرفان ۱۳۶۷
دو گل دو شاخه ی از گل پر
هزار قیچی و گاز انبر اوین ، مراسم گلریزان ۱۳۶۷
هزار شا خه نبات تلخ
هزار حجله ی خون آلود شب عروسی در زندان ۱۳۶۷
بنفشه ژاله زری سارا
سعیده و گلی و گلناز منیژه خاطره هانی هان ۱۳۶۷
بله نگفتن سارا ....... هی
به رسم رفتن و گل چیدن نگاه وحشی زندان بان ۱۳۶۷
و لاک می زندش با خون
به ده هلالک بی ناخون به هشت بندیه ده فرمان ۱۳۶۷
ولاکن از به ولاکن من
ولاکن از به ادر کا سن ولاکن از به جما ماران ۱۳۶۷
وطن کجاست که آوازم
نمی رسد به تو بیش از پیش کجاست مقبره الانسان ۱۳۶۷
هنوز قصه همان قصه ست
حدیث سفره و بوی نفت همان اواسط تابستان ۱۳۶۷
+
نوشته شده در ساعت 13:52 توسط علیرضا آدینه
|
روی سلام ندارم .
با سال و سالهای بدی که بودم
سالی را نو نکرده ام
بدی هایم نمی گذارند
بدی هایم تازه ام نمی کنند
تازه ام اشک و .......
یک سال از مرد تر شدنم
تر .....
اما اینکه
آتاترک در چنین روزهایی رضا خان شاه ایران را به جهت ضیافتی بزرگ
به ترکیه دعوت می کند .
پس از مراسم تدارک دیده شده در باغی با شکوه،به جهت استراحت آتاترک
خوابگاه خود را برای شاهنشاه آماده می کند .
آجودان شاه می گوید حضرت داشتند برای استراحت آماده می شدند که
کالسلکه ای در برابر خوابگاه توقف کرد و دختری زیبا آنچنان که به عمر
ندیده بودم پیاده شد و آرام آرام با کاغذی در دست به سویم آمد.
واجازه خواست حضرت را ملاقات کند . من با کنجکاوی نامه را از او گرفتم
نبشته بود : شاهنشاه بزرگ ، این زیبا ترین هدیه ی سرزمین من است که
به تو پیشکش می کنم . امید که بپذیرند
کاغذ را به شاه دادم . نگاهی به دخترک زیبا کرد ،
و زیر نامه نبشت
آتاترک عزیز : من یک نظامی ام برای من سربازی بگمار تا نگهبانی ام دهد
و دختر را با نامه بازپس فرستاد .
وقتی با تعجب نگاهش کردم .
فرمود:
در آینده ای نزدیک آتاترک به ایران خواهد آمد . اگر این هدیه را می پذیرفتم
توقع می رفت که من هم چنین کنم .
ناموس وطن، ناموس من است
من با ناموس خود چنین نکنم .
+
نوشته شده در ساعت 0:10 توسط علیرضا آدینه
|
